სარეცელზე შექმნილი ფილმი

ვინც მე მიცნობს, ჩემი კინოსადმი სიყვარულის შესახებაც კარგად მოეხსენებააქ თქვენ წაიკითხავთ ხოლმე ჩემს შეხედულებებს ზოგიერთ ფილმთან დაკავშირებით.

 ამასწინათ კიდევ ერთხელ ვუყურე  სტივენ სპილბერგის პირველ სატელევიზიო ფილმს  “დუელი“. აი რას ვფიქრობ მასზე:

დაფიქრდით და მიხვდებით, რომ სტივენ სპილბრგი რეჟისორი არ არის. ის უფრო მეტი – “ფილმმეიკერია”. მოდით ქართულადაც ვთარგმნოთ – ფილმების მკეთებელი.  მოკლედ ამ კაცმა ძალიან კარგად იცის კინოს არსი (ვითომ ახალი ვთქვი რამე? არა მგონია). ჰოდა ამ ფილმშიც ყველაფერი სპილბერგისეულადაა. ანუ ყველაფერი თავის ადგილზე დგას.

 ნებისმიერ ქართულ საიტზე ნახავთ ამ ფილმის მსგავს განმარტებას: “დევიდი კალიფორნიის ტრასის გავლით მიიჩქარის შეხვედრაზე, მას გზად სატვირთო მანქანა შეხვდება, რომელიც ხან გზას არ უთმობს, ხან კი დასდევს და მის მოკვლას ცდილობს” მიუხედავად იმისა, რომ ქართულ ვებგვერდებზე  ფილმების განმარტებების კითხვისას მე დილემის წინაშე ვდგები ვიცინო თუ ვიტირო, ამ ფილმის შემთხვევაში ისინი უცოდველები არიან: ამ კინოში რეალურად მეტი მართლაც არაფერი ხდება. ეს არის ფილმი უაღრესად მარტივი სიუჟეტით… მაგრამ სპილბერგის შემთხვევაში მთავარი არ არის რა ხდება. არამედ როგორ ხდება. სატვირთოებისა და მსუბუქი მანქანების, ანაც მსუბუქებისა და ფეხითმოსიარულეების მსგავსი “ურთიერთობები” ჩვენ სხვა ფილმებშიც გვინახავს, მაგრამ ეს ცოტა განსხვავებული რამაა.

 ვფიქრობ რეჟისორისთვის რთული ამოცანა უნდა იყოს მთელი ფილმის განმავლობაში ერთფეროვანი მოქმედების გადაღება, თითქმის მხოლოდ ერთი მსახიობის მონაწილეობით, ერთნაირ ადგილებში და  ეს ნამუშევარი არ გამოვიდეს ძალიან მოსაწყენი და რუტინული. სპილბერგი ამ ამოცანას ფრიადზე ხსნის და ყურებისას მოწყენილობა ახლოსაც არ გეკარება, პირიქით, მთელი სხეულით ერთვები ფილმში.

 მსგავსი კინოს ყურებისას ადამიანი ინტერესდება ხოლმე “ბოროტი” მანქანის იდუმალი მძღოლით. ვერ მოგატყუებთ, რომ არ მომინდა სატვირთოს “შოფრის” სიფათის დანახვა და შემდეგ გვარიანად მოდება მის ყბაში, მაგრამ დროთა განმავლობაში სატვირთო მანქანა თავად ცოცხლდება და ის ერთერთი მსახიობი ხდება, რომელიც აღსანიშნავია იდეალურადაა შერჩეული ყველა სხვა მსახიობთან ერთად.  წითელი  “პლიმუტიც”  “ზედ გამოჭრილია”

 მსახიობზე ჩამოვარდა საუბარი… შეიძლება ფილმის დასაწყისში მოგეჩვენოთ, რომ დენის უივერი სიტუაციასთან შეუფერებლად იქცევა. მანქანაში წყნარად ხომ არ უნდა იჯდეს კაცი, რომელსაც წინ სატვირთო მანქანა ეღობება და გზას არ უთმობს? მარცხენა ხელი უნდა გადმოყოს და დედა აგინოს მძღოლსაც და იმასაც ვინც მას მართვის მოწმობა მისცა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ  ეს შეფასება სუბიექტურია და ჩემი თბილისური ბავშვობიდან გამომდინარეობს. აქ ასე ხდება ხოლმე. რამდენადაც დასაწყისში არ მომეწონა უივერი, ფილმის  იმდენად მომხიბლა მისმა თამაშმა ფილმის „გახურებისას“.  ოსტატურად ფიქრობს, ნერვიულობს, “ისტერიკობს” და ოფლიანდება.

 საერთოდაც ამ ფილმში ყველაფერი თავის ადგილზეა: კალიფორნიის უხალხო და ძალიან გრძელი ტრასები, მანმარტოებული ბენზინგასამართი სადგურები თავიანთი უცნაური მეპატრონეებით, ასეთივე სასაუზმეები თავიანთი მოხუცი მიმტანებით. ოფლიანი კაცები რომლებიც, “ქოვბოიებად” მოაქვთ თავი,  მათი ტყავის ფეხსაცმელები, სასაუზმის სენდვიჩები, მტვერი, სიცხე, რადიო, ნერვიულობა და შიში.

 ჰო, ოპერატორიც ძალიან მომეწონა. 1971 წლის ფილმის კვალობაზე, რბოლა შესანიშნავადაა გადაღებული.

 რა არ მომეწონა? მგონი ამ შემთხვევაში სიმპატიები ფარავენ ანტიპატიებს.

რა არის ფილმის დედა აზრი? ალბათ ის, რომ ტრასაზე თავისთვის, წყნარად მიმავალი ადამიანი არ უნდა აიძულო მკვლელი გახდეს.

ეჰჰ, “ფილმების მკეთებელია” სპილბერგი. ჰო, ის ფილმებს საკუთარი პენისით აკეთებს.

 დათო გორგილაძე

4 thoughts on “სარეცელზე შექმნილი ფილმი

  1. შენს სტიქიაში ხარ :)))) რესპეცტ… მაგ ლოგიკით სპილბერგს ფილმების მამა უნდა ეწოდოს, თუმცა ფილმების ჩემი მწირი ცოდნით მაინც არ ვეთახმები :)) ტაკ დერჟაც

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s