12

გენერალ წარბას სიკვდილი

ამ ნაწერს ალუზიური კავშირი აქვს გაბრიელ გარსია მარკესის უკანასკნელ და ჩემი აზრით მის ყველაზე სუსტ რომანთან  “ჩემი ნაღვლიანი მეძავების გახსენების ჟამს”

მე საბჭოთა ჯარის გადამდგარი გენერალი ვარ. უკვე იმდენი ხანია გენერალ წარბას მეძახიან მსოფლიოში ყველაზე უშნო წარბების გამო, რომ საკუთარი სახელი, ერნესტი თითქმის გადამავიწყდა. ხვალ, რვა ივლისს ბრიტანეთის არმიის ტრიბუნალის წინაში უნდა წარვსდგე. მომიწევს პასუხი გავცე ვიღაც ახლადგამომცხვარ ფორმიანებს თავიანთ უაზრო შეკითხვებზე, რომლებიც ალბათ ბევრიც იქნება, უხერხული საპასუხოც. ყველაზე ცუდი კი ისაა, რომ შეკითხვებს თავიანთ ენაზე დამისვამენ.

უკან რომ ვიხედები, ვხვდები, რომ ყოველთვის ვიცოდი რომელი იყო სწორი გზა, მაგრამ არასოდეს ამირჩევია ის სასიარულოდ, რადგან ძალიან რთულად სავალი მეჩვენებოდა. როცა ბრიტანული ტიპის მსახურება შემოვიდა ჩვენს არმიაში, მე უარი ვთქვი მასზე. შევინარჩუნე ძველმოდურობა და როცა თავადაც კი მივხვდი, რომ ძალიან გავუტიე, მხოლოდ მაშინ გადავწვიტე პენსიაზე გასვლა. როგორც ჩანს დამიგვიანდა. ხვალ ტრიბუნალზე მელიან.

რადგან დარწმუნებული ვარ, რომ ტრიბუნალი სამარცხვინოდ ჩამომართმევს სამხედრო წოდებას, მე კი ამის გაფიქრებაც მზარავს, გადავწყვიტე საერთოდაც არ გამოვცხადდე მაღლივ კორპუსში, ტრიბუნალზე. რის გაკეთებასაც ვაპირებ – თავადაც მიხვდებოდით.

ჯოჯოხეთში გამგზავრებამდე საათებით ადრე, დაგეგმილი მაქვს მრავალი რამ მოვასწრო უკანასკნელად. პირველი, რაც დღის წესრიგში დავაყენე, ესაა გიჟური სიყვარულის ერთი საათი თბილისის რომელიმე პერიფერიაში არსებული ღამის ბარის კახპასთან. მიზნად დავისახე, რომ ქალი უნდა ჯობდეს ყველა მის წინამორბედს, რომელთანაც კი სქესობრივი ურთიერთობა მქონია ოდესმე და აგრეთვე მან ამ საქმისთვის არ უნდა გამომართვას იმაზე მეტი ფული ვიდრე მე ჯიბეში მიდევს.

მეორე, რაც უეჭველად უნდა აღვასრულო, ეს ჩემი საყვარელი ფილმის რიგით სამოცდამეათედ და უკანასკნელად ნახვაა. აგრეთვე დღის წესრიგში შევიყვანე: საყვარელი მუსიკის მოსმენა, საოჯახო ალბომის დათვალიერება, მეზობელთან ნარდის თამაში, რათა ძალით წავაგო, მოგებული ოცი კათხა ლუდი გავუბათილო, რომ მათზე დარდი საიქიოში არ გამყვეს. გემრიელად უნდა ვიბანაო აჰავას არომატის საშხაპე კრემით; უნდა ვჭამო ნახევარფაბრიკატი პელმენი. აგრეთვე  უეჭველად  უნდა დავრეკო რამდენგანმე:

პირველი, ვისაც აუცილებლად დავურეკავ, ეს ჩემი ბავშვობის სიყვარულია, მარიბელა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ხმა უკვე აღარაფრით განსხვავდება ადუღებული სამოვრის ხმისაგან, მაინც ხშირად ვრეკავ ხოლმე და როცა ალოს რამდენჯერმე გაიმეორებს, მერე ყურმილს ვკიდებ. რას ვიზამთ, ეს ერთერთია იმ მრავალ სისუსტეთაგან, რომელიც აგერ უკვე სამოცდათორმეტი წელია მომყვება.

მეორე ადრესატი ჩემი ფრონტის მეგობარი ენგელსა იქნება. ოდესღაც დავიფიცე, ადრე თუ გვიან ენგელსა სიმართლეს გაიგებდა იმის, შესახებ, რომ ის ნაღმი, რომლის წყალობითაც მან ორივე ფეხი, ორივე ხელი და ცალი თვალი დაკარგა, ყაზარმასთან მე ჩავდე მიწაში ნასვამმა. არ ვიცი ამას როგორ მიიღებეს ენგელსა, მაგრამ მსგავსი ტვირთით მე ვერ გავფრინდები.

მესამე ადრესატი კი ჩემს თავზე მცხოვრები მეზობელი იქნება. შევეცდები დავარწმუნო, რომ ის წყალი, რომელიც ახლა, წერისას თავზე მესხმება უნდა გადაკეტოს.

მერე გემრიელად უნდა დავიძინო, რათა კიდევ ერთხელ ვნახო ის კოშმარი, რომელიც ღამეში რამდენჯერმე მაღვიძებს ლოტკინის შეტაკებებიდან მოყოლებული გამუდმებით. შუაღამისას კი, როცა მაღვიძარა დაიწკარუნებს (თუ იმდღევანდელივით დილამდე ტკბილად არ დამაძინა), წამოვდგები, კარადიდან გამოვიღებ ჩემს სააღლუმო ფორმას, რომელიც 1987 წელს მეცვა ფიდელ კასტროსთან შეხვედრისას. ჩავიცვამ ლაკის ფეხსაცმელებს, საწერი მაგიდის უჯრიდან ამოვიღებ იარაღს, უკანასკნელად გავწმენდ და დავიხლი შუბლში. . . ამით დამთავრდება საბჭოთა გენერლის ცხოვრება…

……………………………………………………………………………………………………………………………………………… ალბათ დაახლოებით ასე განვითარდებოდა მოვლენები მეგობრებს რომ არ დავერწმუნებინე, რომ მაღლივ კორპუსში, ინგლისურის გამოცდაზე, გადაწერის საშუალება იქნება და სცადე შენგან რა მიდისო. . . :))

Advertisements
7

ქართველი ნობელიანტი

 დღეს ცნობილი გახდა, რომ ნობელის პრემია ლიტერატურის დარგში მიენიჭა ცნობილ ქართველ მწერალსა და ნოველისტს, დავით გორგილაძეს. განსაკუთრებული წერის სტილის, ნაწერში ფაქიზად ნაქსოვი იუმორის, ქართული სიბრძნისა და მანკიერების გაშიშვლების გამო.

ნობელის პრემიის ქართველი მწერლისათვის მინიჭებას არაერთგვაროვანი დამოკიდებულება მოჰყვა მსოფლიო საზოგადოებაში. გავლენიანი ფრანგული გამოცემა “ფიგარო” აქვეყნებს გასული წლის ნობელიანტის, ჟან მარი გუსტავ ლე კლეზიოს კომენტარს, რომელიც აცხადებს, რომ როგორც იქნა დავით გორგიალეძეს მიაგეს საკადრისი პატივი. “ისეთი გენიალური მწერალი, როგორიც დავითია, დიდი ხანია რაც იმსახურებდა ნობელიანტობას. ყალბი თვამდაბლობის გარეშე ვიტყვი, რომ მას ჩემზე ადრე ეკუთვნოდა ეს სტატუსი” აცხადებს ლე კლეზიო.

 გორგილაძისთვის პრემიის მინიჭებასთან დაკავშირებით თავის პოზიციას აფიქსირებს 1982 წლის ნობელიანტი, კოლუმბიელი მწერალი გაბრიელ გარსია მარკესი, რომლის თქმითაც დავითმა კალმით შეძლო ის, რასაც დიპლომატები და მშვიდობის მოსურნე პოლიტიკოსები მთელ თავიანთ მოღვაწეობას ანდომებენ. ” მე პირადად ვიცნობ დავითს, ის არაერთხელაა ნამყოფი ჩემთან, კარტახენაში. ჩვენ ერთად ვთევზაობდით ხოლმე. ის არა მხოლოდ გამორჩეული მწერალია, მშვენიერი მოსაუბრეც გახლავთ. სწორედ ერთერთი ჩვენი საუბრისას მოუვიდა მას აზრად დაეწერა  მოხუცი კახპების შესახებ. სულ ცოტა ხანში მან ჩვენ შემოგვთავაზა იდეალური რომანი “ხანშიშესულ მეძავთა კლუბი”. მგონია რომ კამილო ხოსე სელას შემდეგ გორგილაძე პირველია ვინც ადამიანის ემოციებამდე ჩასვლა შეძლო ” – ამბობს მარკესი.

 ამ საკითხს ეხმიანებიან რუსეთშიც. გამოჩენილი ნობელიანტებისაგან განსხვავებით, ჩვენს ჩრდილოელ მეზობლებს მიაჩნიათ, რომ ქართველი მწერლისათვის პრემიის მინიჭება პოლიტიკური ნიშნით მოხდა და აღნიშნავენ, რომ 2009 წლის ნობელიანტობა აფხაზ მწერალს, რუსლან დროგბას ეკუთვნოდა. ამ საკითხზე გაზეთ “Култура”-სთან მიცემულ ინტერვიუში რუსეთის კულტურის მინისტრი, ანდრეი კოვალიოვი ამბობს: “მიუხედავად იმისა, რომ გორგილაძის ნაწერებს ყოველდღე ვკითხულობ, ძილის წინ, მაინც მგონია, რომ მისთვის ნობელის პრემიის მინიჭება ნაადრევი იყო, მისი ასაკის გამო. თვრამეტი წლის ასაკში არ შეიძლება ადამიანს ამხელა პასუხისმგებლობა დააკისრო. თანაც მის გარდა დიდებული კანდიდატები იყვნენ წარდგენილები, მათ შორის გამოჩენილი აფხაზი მწერალი რუსლან დროგბა. მგონია, რომ დავითს ეროვნული ნიშნით მიაგეს პატივი, ქართველობის გამო და ამით ჩვენ გაგავაღიზიანეს”.

 თავად დავით გორგილაძე მხოლოდ რამდენიმე სიტყვით შემოიფარგლა კომენტარის გაკეთებისას: “დარწმუნებული ვიყავი, რომ ოდესმე ნობელის პრემიას მომანიჭებდნენ, მაგრამ არ მეგონა, რომ ეს ასე მალე მოხდებოდა. მადლობელი ვარ აკადემიის. მე და ქართველმა ერმა ეს ერთად დავიმსახურეთ.

დავით გორგილაძე ოცამდე რომანისა და უამრავი ნოველის ავტორია. მის გამორჩეულ რომანებს შორისაა: “ხანშიშესულ მეძავთა კლუბი”, “ხოსე ულამაზო”, “კაცუნა რქებით”, “კეტონალი მენსტრუალური ტკივილის წინააღმდეგ”, “მეუხერხულება, რატომ წუხდებოდით?”, “ერევნის ხსნარი” და სხვა.

აღსანიშნავია, რომ გორგილაძე პირველი ქართველია ვისაც ნობელის პრემია მიენიჭა. ის აგრეთვე მიიღებს ათ მილიონ შვედურ კრონს.

 დღეიდან ქართველ დავით გორგილაძეს განსაკუთრებული პატივისცემით მოიხსენიებენ სამწერლო წრეებში, ის ხომ 2009 წლის ნობელიანტია.

დავით გორგილაძე