“ჩეჩილიაში”

ავტორი: ნანული კალატოზიშვილი 

აგერ უკვე ოცი წელია რაც ნობელის პრემიის ლაურეატი დავით გორგილაძე თბილისში იშვიათად ჩამოდის. მან მუდმივ საცხოვრებლად ვენესუელას ბოლივარული რესპუბლიკა აირჩია. წლების წინ მან უარი განაცხადა ჟურნალისტებთან ურთიერთობაზე და კარაკასთან რამდენიმე კილომეტრში მდებარე საკუთარ მამულში ჩაიკეტა…

 ჩვიდმეტთვიანი, დაუღალავი მოლაპარაკებისა და თხოვნის შემდეგ მწერალი ინრვიუზე დამთანხმდა. ინტერვიუმდე ბოლო სატელეფონო საუბრისას, მან თავადვე დაარქვა ჩვენს შეხვედრას დუელი. დუელის ადგილად კი პუერტო კაბელოს სიახლოვე აირჩია, უფრო ზუსტად კი პატარა ბარი სახელად “ჩეჩილია”, რომელსაც წმინდა ლათინოსური გარეგნობის მეპატრონე ჰყავს, ოთხმოცს მიტანებული როსა გუარდიოლა.

 ადგილზე დაგვიანებით მივედი ჩემი საშინელი ესპანურის გამო, რომელმაც დამაბრკოლა ბარის ზუსტი ადგილმდებარეობის გაგებაში. მწერალი უკვე ადგილზე დამხვდა. როსასთან ერთად მოჰიტოს სვამდა და წარსულზე საუბრობდნენ. თანაც იღიმოდნენ. როცა მივუახლოვდი, მიხვდა ვინც ვიყავი, ფეხზე წამოდგა, ხელზე მეამბორა და თან თვალებით მანიშნა – დაიგვიანეო.

 გადაწყვეტილი მქონდა სანამ ნერვიულობას დავძლევ  სამშობლოდან გადახვეწილს რაიმე ახალს ვეტყვი საქართველოზე და გავახარებ–მეთქი. პირველი ახალი ამბავი, რომელიც იმ წუთას თავში მომივიდა,  საქართველოს პარლამენტის თბილისიდან ქუთაისში გადაბარგება იყო. “დღეს, ქუთაისში პარლამენტის პირველი და საზეიმო სხდომა ჩატარდება” – ვუთხარი.

– არ ჩატარდება. შენობაში ელექტროგაყვანილობის პრობლემა გამოჩნდა და გადაიდო.

ამ მკაცრი პასუხის შემდეგ მივხვდი, რომ ის ჩემზე კარგად იცნობდა საქართველოში მიმდინარე მოვლენებს და ვცადე დამეწყო: “კარგით, მაშ პირდაპირ საქმეზე გადავიდეთ “– ვუთხარი.

– პირდაპირ აქვე? კიბატონო. თქვენნაირ ქალს უარს ვერაფერზე ვეტყვი, თუმცა, ეჭვი მაქვს როსა იეჭვიანებს. არც ეს მადარდებს, როსამ კარგა ხანია დაკარგა თავის ხიბლი, მაგრამ გაბრაზდება და მოჰიტოს აღარ მოგართმევთ, რომელიც თქვენ დაუკითხავად შევუკვეთე თქვენთვის. როსა მსოფლიოში ყველაზე მაგარ მოჰიტოს ამზადებს.

 მე მისმა შემოთავაზებამ გამაწითლა. უფრო სწორად გამაწითლა მისმა ასაკმა, რომელიც შვიდ ათეულ წელზე მეტს ითვლის. თანაც გამაკვირვა მისმა მამლაყინწობამ, რადგანაც სექსს მთავაზობდა კაცი, რომელმაც ორიოდე წუთის წინ უკანალი ძლივს წამოსწია, რათა ჩემთვის სალამი ეთქვა და ხელზე ეკოცნა. მიყვარს ასეთი კაცები, იხტიბარს რომ არ იტეხენ და საქმე საქმეზე რომ მიდგება, საკუთარ წარუმატებლობას ბევრ ალკოჰოლს აბრალებენ. სწორედ ასეთ კაცად წარმოვიდგინე დავით გორგილაძე, რომელიც ჩემს საყვარელ მწერლად მიმაჩნია თანამედროვე პროზაიკოსებს შორის და რომელიც ყველაზე მაგრად აღწერს სიყვარულის სცენებს. ისე კი, მისმა წინადადებამ გამახარა კიდეც. მერწმუნეთ, კარგი შეგრძნებაა, როცა საყვარელი მწერალი სექსს გთავაზობთ.

  როსამ მოჰიტო მომიტანა. მე მოვწრუპე და დავრწმუნდი, რომ ის მართლაც საუკეთესოა. ჩემი შეკითხვების სია ამოვაძვრინე, დიქტოფონი ჩავრთე , სიაში პირველი კითხვის დასასმელად მოვემზადე, რომელიც მწერლის ბოლო რომანს ეხებოდა. თუმცაღა, გულმა სხვა სიტყვები ამომაძრო პირიდან:

– ბატონო დავით, სასქესო ორგანო სახაზავით გაგიზომავთ?

– გორგილაძემ თვალები ჩემს მკერდს უცებ მოაშორა და სხარტად მიპასუხა:

– რა თქმა უნდა.

7 thoughts on ““ჩეჩილიაში”

  1. – გორგილაძემ თვალები ჩემს მკერდს უცებ მოაშორა და სხარტად მიპასუხა:

    – რა თქმა უნდა.

    წარმოვიდგინე : ))

  2. ლოოლ
    წარმოვიდგინე რომ ბოლო ფრაზას ამბობ აი იმ კაცივით, გივი თუ რაღაც ეგეთი რომ ჰქვია უნივერსიტეტში :დ

  3. გორგილაძე _ ქალების მწერალი.

    ისე,დე სადიც სულ სექსზე წერდა და ამბობენ, ერექციული დისფუნქციონალიზმი სჭირდაო.
    იმედია, მარკიზს არ დაემსგავსები.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s