წინ, ნობელისკენ, გორგილ!

 მე აუცილებლად მომანიჭებენ ნობელის პრემიას. მე პირველი ქართველი არ ვიქნები ვინც ამ პრესტიჟულ ჯილდოს მიიღებს. პირველი მარი ბექაური იქნება. მარი ერთერთი საუკეთესო ახალგაზრდა მწერალია. მარის ძალიან მოსწონს ქალი მწერლები და ის განუწყვეტლივ კითხულობს ვირჯინია ვულფს, აგოტა კრისტოფს, სელმა ლაგერლოფს, ენ სექსტონს, დორის ლესინგს, მაგრამ წერისას არ ექცევა მათი ზეგავლენის ქვეშ.

 პირველი შემთხვევაა, რომ ჩემს ბლოგზე განთავსებული ნაწერის ავტორი მე არ ვარ. მისი ავტორი მარი ბექაურია. ის ჩემი და მისი მეგობრობის შესახებ წერს.

 გაფრთხილებთ, რომ მარი აჭარბებს სინამდვილეს, როცა ჩემი იუმორის გრძნობაზე საუბრობს

 ………………………………………………………………………………………………..

გორგილა იუმორის მამა და კამილო ხოსე სელას რეინკარნაციაა. როდესაც გორგილა ღადაობას იწყებს, უკვე ვიცი, რომ გამეცინება და ამიტომ მაშინვე მიტყდება სიცილი. რა ვქნა, განწყობა მაქვს ასეთი. გორგილა წერს ესპანურ სტილში. შესაბამისად, მისი ნებისმიერი მოთხრობა, რაც არ უნდა ტრაგიკულ შინაარს მოიცავდეს, მაინც კუჭის ჩახევამდე სასაცილოა. მე მჯერა გორგილასი, გორგილას – ჩემი. ორივეს კი იმის, რომ ჩვენ აუცილებლად ავიღებთ ნობელის პრემიას. თუმცა ვერაფრით ვთანხმდებით, რომელი ჩვენგანი იქნება პირველი…

 დათო გორგილაძე დაახლოებით ექვსი წლის წინ გავიცანი მისი მეგობრის ლიტერატურულ საღამოზე. ეს მეგობარი, სხვათა შორის, ჩემი მეგობარიც გახლდათ, რომელთანაც ხანგრძლივი დავა მქონდა იმასთან დაკავშირებით, თუ რომელი ჩვენგანი იყო პირველი პოეტი საქართველოში და ერთერთი ჩვენგანი რომ იყო, ამაში ეჭვიც არ შეგვპარვია… არ მახსოვს, როგორ წამოიჭრა საკითხი, რომლის საშუალებითაც დათო გავიცანი, მაგრამ მახსოვს, რომ როდესაც წამოვდექი, დარბაზს თავმომწონედ გადავხედე და განვაცხადე, “ნაირა გელაშვილი საუკეთესო ქართველი მწერალია-მეთქი”, უკანა რიგიდან ჯერ ვიღაცის ხარხარი მომესმა, მერე კი შავგვრემან, სათვალიან ტიპს მოვკარი თვალი, რომელიც დამცინავად მომჩერებოდა.

-რაის ნაირა გელაშვილი? – მკითხა ბიჭმა.

-რა, არა?! – ამაყად გავიბღინძე.

-კარგი რა, ამხელა ლიტერატურა გვაქვს და გელაშვილი როგორ მიგაჩნია საუკეთესოდ?!

ამ შეპასუხებამ სასტიკად აღმაშფოთა. რადგან იმ პერიოდში გატაცებული ვიყავი გელაშვილის შემოქმედებით (როგორც ყველა მდედრობითი სქესის მოზარდი) და მასზე უკეთესი ქვეყნად არავინ მეგულებოდა.

-აბა, ერთი დამისახელე! – განვაგრძე აღშფოთებულმა.

ამ შემთხვევაში რა მოსატანი იყო და ამ შავგვრემანმა ყმაწვილმა “ილია ჭავჭავაძეო” – მომათხლიშა.

-რას ამბობ?! – შევიცხადე მე. – ილიას და გელაშვილს როგორ ადარებ! ილიას პროზა რა არის! ერთი გაუთავებელი აბდაუბდაა! ნაირა კი საოცრად ღრმაა…

 ბიჭმა ისეთი სახით გადმომხედა, რომ აშკარად ფიქრობდა, “ნეტა, მართლა თუ სჯერა, რასაც ამბობსო” და როდესაც მიხვდა, რომ არ ვხუმრობდი, წამოდგა და თავადაც აღშფოთებულმა მომიგო:

-რაღაც სისულელეს რომ ამტკიცებ, ვერ ხვდები?!

 ამას მოჰყვა ნახევარსაათიანი დავა ილიასა და ნაირას უკეთესობაზე და ჩვენ ამ ჩვენი საერთო მეგობრის საღამო, ფაქტობრივად, ვიმსხვერპლეთ. ხალხი ხან ჩემკენ შემობრუნდებოდა, ხანაც ჩემი მეტოქისკენ და რადგანაც ამ უაზრობის მტკიცება აღარ გავათავე, ბიჭის აღშფოთება მათაც გადაედოთ და სულ მალე მთელს დარბაზს ვეომებოდი, როგორც ჭეშმარიტ პატრიოტს შეშვენის. შეთანხმება მიღწეულ არ იქნა და მე გამარჯვებული იერით გადავხედე სათვალიან ყმაწვილს და დარბაზი დავტოვე. ასეთი გახლდათ ჩემი და გორგილას პირველი შეხვედრა…

  რა დასამალია და მეცხრე კლასამდე მაგარი “შკოლნიკი” ვიყავი. წიგნებს სულ თავში ვირახუნებდი და ამის საფასურად საუკეთესო მოსწავლედ ვითვლებოდი სკოლაში. შესაბამისად, რა ოლიმპიადა თუ კონფერენცია არ უნდა ჩატარებულიყო, ყველგან მე მგზავნიდნენ. მეც წავიდოდი, ვიყოჩაღებდი და როცა სიგელებს მიბოძებდნენ, ახალი მთვარესავით გაბადრული ვბრუნდებოდი შინ… ამ ზემოთაღნიშნული საღამოდან ერთი წელი თუ იქნებოდა გასული, როცა 61-ე თუ 63-ე რესპუბლიკურ კონფერენციაზე გავედი. თემა სამ სხვადასხვა სფეროში მქონდა გაგზავნილი და სამივეგან გამომიძახეს. ჩავიცვი ისე, როგორც “შკოლნიკს” შეჰფერის (ანუ ჩამაცვა დედაჩემმა) და მორიგი წარმატების მოსაპოვებლად ღიმილით გავემართე საკონფერენციო დარბაზისკენ. კარის სახელური უნდა ჩამომეწია, რომ ზურგზე ვიღაცამ დამიკაკუნა: “ნაირა!” “ა” – გაგრძელებულად. “რა ნაირა-მეთქი” კი გავიფიქრე, მაგრამ როცა მოვტრიალდი და ამ დამკაკუნებელში ის შავგვრემანი, სათვალიანი ყმაწვილი შევიცანი, ჩემს აღშფოთებას საზღვარი არ ჰქონდა. თუმცა გარეგნულად არაფერი შემიმჩნევია და საკმაოდ აგდებულად მივუგე:

-ააააა… ილია… როგორ ხარ?

-კარგად, ნაირა, შენ?

-კარგად. თემა გაქვს გაგზავნილი?

-კი.

გავჩუმდით.

-შენ კიდევ იმ აზრზე ხარ, რომ ნაირა რუსთაველს ჯობია?

-რუსთაველი რაღა შუაშია?

-თუ ილიას?

“ჰმ! თავხედი!” – გავიფიქრე.

-მეჩქარება. – კარი შევაღე და დარბაზში შევედი… ცოტა ხანში ისე აგრესიულად ვკითხულობდი თემას ხევსურეთის ხატ-სალოცავებსა და მასთან დაკავშირებულ ლეგენდებზე, რომ დამსწრეებმა ალბათ იფიქრეს, ამ ხევსურებს რა ბრაზიანი ღმერთი ჰყოლიათო…

  გავიდა კიდევ ერთი წელი – ერთი საშინელი, აბიტურიენტობის წელი – თეთრი ღამეებით, მაგიდაზე დახვავებული წიგნებითა და დაცლილი ყავის ფინჯნებით აღსავსე, რომელსაც მოჰყვა ახალი ეტაპის დასაწყისი – სტუდენტობა… ზაფხულის მიწურულს შედეგები გამოქვეყნდა. ჩავირიცხე და აი: სოფელში ვარ. გახარებული შევრბივარ ოთახში და ლოგინში მწოლიარე დედაჩემს დავყვირი:

-დედა! დედა! პირველივეზე მოვხვდი და 70 პროცენტიანი დაფინანსება ავიღე!

დედაჩემი დაეჭვებით მიყურებს და გაბრაზებული მეუბნება:

-რატომ ასიანი ვერ აიღე?

გაზეთებში გამოქვეყნდა ჩარიცხულ სტუდენთა სიები, საიდანაც გავიგე, რომ მე და გორგილაძე კურსელები ვიყავით. “რა კოშმარია, ღმერთო!” – ვამბობდი ჩემთვის…

 კურსელობა საკმარისი არ აღმოჩნდა. ჩემდა სამწუხაროდ, გორგილამაც იგივე სპეციალობა აირჩია, რაც მე. ასე რომ, ორივენი ვისხედით ხოლმე ჟურნალისტიკის ლექციებზე და ირონიული სახეებით ვათვალიერებდით ერთმანეთს. “ა, ესე იგი, ნაირა უფრო მაგარია, ვიდრე ილია, ხო?” – მეკითხებოდა დათო ხითხითით. “თავხედი! უზრდელი! დამპალი!” – პირს ვაბრუნებდი მე.

  მეორე კურსზე რომ გადავედი, ჩემი მეგობრის შემოთავაზებით, გადავწყვიტე, ინტელექტულურ თამაშში, “რა? სად? როდის?”, მიმეღო მონაწილეობა. პირველი თამაში ოქტომბრის დასაწყისში ჩატარდა. ისეთ პახმელიაზე ვიყავი, თვალებიდან მწვანე ბოლს ვუშვებდი. თუმცა მაინც არ გამჭირვებია გორგილაძის დანახვა, რომელიც საზეიმო იერით მომეახლა, ტუჩები ყურთან მომიტანა და ჩამჩურჩულა: “ჰა, როგორია ნაირა?” ვერაფრით მოინელა რა! ბოლომდე მაჭამა ჩემი სისულელე…

  კლუბში დავრჩი დაახლოებით სამ თვეს. ამ ხნის განმავლობაში ყოველ თამაშზე მაწამებდა გორგილა თავისი მზერით, რომელიც გამოხატავდა “ნაირა მაგარია?”, თვალის ჩაპაჭუნებით, რომელიც გულისხმობდა “ხომ მაგარია ნაირა?”, თითის დაქნევით, რომელიც აგრეთვე ნიშნავდა: “ნაირა მხეცია!”

  ბოლოსდაბოლოს, კლუბიდან წამოვედი. სპეციალობაც შევიცვალე და ჟურნალისტიკიდან ფსიქოლოგიაზე – უნივერსიტეტის მეექვსე კორპუსიდან მესამეში გადავინაცვლე. ასე რომ, გორგილას ხილვის ბედნიერება კარგა ხანს აღარ მქონია…

   მესამე კურსზე სწავლას შევუდექი ნაავადმყოფარი, ფრუსტრირებული, კოგნიტურპროცესებდაქვეითებული, ყოვლად გაუბედურებული. ვერ ვიტანდი ხალხს და ნაცნობებთან შეხვედრა ნერვებს მიწიწკნიდა. ვისი, ვისი და გორგილას ნახვის პერსპექტივა ყველაზე ნაკლებ მხიბლავდა. მაგრამ მე ხომ ბედი არასოდეს მწყალობდა. და აი, ერთ მშვენიერ დღესაც სასწავლებლიდან გამოვდივარ და რას ვხედავ: დგას ეს ჩვენი გორგილა კაი ძველი ბიჭივით და სიგარეტს ეწევა. ვიცოდი, რომ დათოს ალერგია ჰქონდა სიგარეტზე და ამის დანახვამ ენით აღუწერელი ნეტარება მომანიჭა.

-ვა, მოწევა დაიწყე? – ვეკითხები აგდებულად.

-ხო. – ისეთი ხმით მპასუხობს, რომ ვხვდები, რაღაც ისე ვერაა.

-რა მოხდა?

-არაფერი. – იგივე ტონი.

-კარგი… დიდი ხანია ეწევი? – ჩემი ჭკუით ვეკაიფები.

დათო მიყურებს. საოცრად ნაღვლიანი სახე აქვს. მარკესის მეძავივით.

-რაც გავიგე, რომ ლეიკემია მაქვს, დავიწყე რა. – ვითომ უდარდელი სიფათი აქვს.

-რას ამბობ?! – საშინლად ვიბნევი.

-ხო.

-მეღადავები?

-კარგი რა…

 ვხვდები, რომ არ მეღადავება, რადგან ეს პირველი შემთხვევაა, როცა ჩვენი შეხვედრა ნაირა გელაშვილის ხსენების გარეშე ჩაივლის და შემდეგი ორი დღე გულდათუთქული დავიარები. “საწყალი დათო… არადა რა კარგი ბიჭია… როგორი განათლებული, როგორ ნიჭიერი, როგორი სიმპატიური… ცოდვა არაა ახლა ასეთი ბიჭის სიკვდილი?! ოი, რა უსამართლოდაა მოწყობილი ეს ქვეყანა!”

  რაღა თქმა უნდა, გორგილამ დამცინა და დამცინა მწარედ. ლეიკემია არა ტახი! რამდენიმე დღის შემდეგ, როდესაც ლიტერატურული კონკურსის მეორე ტურზე ერთად გავემგზავრეთ კახეთში, მთელი გზა მეკაიფებოდა, “ხო მაგრად დაგაბოლეო.” დაბოლებით კი მართლა დამაბოლა. აბა, რას წარმოვიდგენდი, ასეთი დაუნდობელი თუ იქნებოდა… სამაგიეროდ, კახეთში გატარებული ორი დღის განმავლობაში იმდენი მაცინა, რომ ყველაფერი შევუნდე ნაირადან დაწყებული ლევკემიით დამთავრებული და როდესაც ჩვენს მშობლიურ თბილისს დავუბრუნდით, ყოველ ღამე იმას ვთხოვდი ღმერთს, “ხვალე გორგილაძე შემახვედრე, რომ პოზიტიური დღე მქონდეს-მეთქი.” თუმცა რაღა დაგიმალოთ და ერთხელ მაინც შემომელანძღა… როდესაც მეორე ტურზე დაწერილი საკუთარი მოთხრობით ისე ვამაყობდი, რომ მეგობრებს გამარჯობას აღარ ვეუბნებოდი (“რომელი ხარ, გიცნობ საერთოდ?”), წავიკითხე ბატონი დავითის ასევე მეორე ტურზე დაწერილი მოთხრობა, რომელმაც მისი იუმორივით დაუნდობლად შემკვეცა ფრთები. პირველი ფრაზა, რომელიც კითხვის დასრულებისთანავე აღმომხდა, გახლდათ ასეთი: “დამპალი ნაბიჭვარი!” მეორე: “არადა იქ იმას გაიძახოდა, “აზრზე არ ვარ, რა დავწეროო!” მესამე: “ასე ხომ გაიმარჯვებს და ეგაა!” და ბოლოს: “ვაჟბატონი!”

  რასაკვირველია, არ შევმცდარვარ (კარგი გემოვნება მაქვს) და დათომ გაიმარჯვა. ხუმრობა იქით იყოს და, მისმა წარმატებამ ძალიან გამახარა, რადგან დათო ნაირასა და ლევკემიის მიუხედავად, ძალიან შემიყვარდა და აწ უკვე ჩემს საუკეთესო მეგობრად მივიჩნევდი. მაინც, რა საოცარია ეს ცხოვრება, კამილო ხოსე სელასი არ იყოს…

  ამის მერე მე და გორგილა საკმაოდ ხშირად ვნახულობთ ერთმანეთს. დათო ჰოთდოგებს მიირთმევს, მე კოკას ვსვამ, ან ორივენი ვსვამთ – ოღონდ ლუდს და ძველ ამბებს ვიგონებთ. დათომ გამიმხილა, რომ ნაირა გელაშვილის არაფერი წაუკითხავს და დამპირდა, “აუცილებლად წავიკითხავო”. გორგილა წერს ესპანურ სტილში. შესაბამისად, მისი ნებისმიერი მოთხრობა, რაც არ უნდა ტრაგიკულ შინაარს მოიცავდეს, მაინც კუჭის ჩახევამდე სასაცილოა. მე მჯერა გორგილასი, გორგილას – ჩემი. ორივეს კი იმის, რომ ჩვენ აუცილებლად ავიღებთ ნობელის პრემიას. თუმცა ვერაფრით ვთანხმდებით, რომელი ჩვენგანი იქნება პირველი…

პ.ს. ამ მოთხრობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში იხილავენ გორგილაძის ლამაზი თვალები, თუ დათო დამპირდება, რომ მას გამოაქვეყნებს თავის ბლოგზე ბოლოში დართული მოკლე რეზიუმეთი, სადაც ნათქვამი იქნება, რომ ვარ საოცრად ნიჭიერი ახალგაზრდა მწერალი და რომ გორგილაზე ადრე მე მომანიჭებენ ნობელის პრემიას…

მარი ბექაური

15.12.09

15 thoughts on “წინ, ნობელისკენ, გორგილ!

  1. “რა კარგი ბიჭია… როგორი განათლებული, როგორი ნიჭიერი, როგორი სიმპატიური”-რომ არ დავეთანხმო, არ შეიძლება…სამშობლოს ღალატი იქნება.🙂

    ყოჩაღ ავტორს!

    რიგით მეორე ქართველო ნობელიანტო, აბა შენ იცი!

  2. მე მჯერა რომ მოვა დრო და მე გავიცნობ ადამიანს რომელიც დათოს არ ეყოლება მოტყუებული შემდეგის სახის ინფრომაციით – ასთმა მაქვს, კიბო, მეტასტაზები აღმომიჩინეს სათესლე ჯირკვლებში, გაგრენა მაქვს ფეხზე, გასტრიტი, გულის მანკი და ღვიძლის დაშლა მაწუხებს.

  3. ნამდვილად ასე იყო. თქვენ პირველმა მიწოდეთ მწერალი და კიდევ ერხელ დიდი მადლობა ამისთვის.

  4. :D:D:D:D
    ho gorgilaze mec sxvanairi shtabechdileba damrcha tavidan :D:D
    tumca arc daucinia da ar movutyvebivar, tavisi gamwoli mzerita da siarulis manerit gamoiwvvia yovelive :D:D:D

  5. სიტყვები არ მყოფნის ძალიან მაგარი მოთხრობაა :>
    ორივენი ძალიან საყვარლები ხართ. წარმატებებს გისურვებთ:>

  6. მშვენიერია : )) და მე მაინც ვფიქრობ, რომ გორგილ შენ როგორც ქალების მწერალმა და კაცებისათვის მისაბაძმა ჯენტლმენმა, მანდილოსანს უნდა დაუთმო :)) მარი მაგარია…

  7. vicodiii da vgrdznobdii ro shen ase lamazad werdii shen gamorcheuli xaar maar anize ro wavikitxe yvelaperi tvalwin damidga sulshii chamwvda da exla upro mware tkivili magrdznobina anis dakargvaam😦 maaaar neta tu gaxsovaar :* me mjera ro shen aigeb pirveli nobels :*😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s