30

მაშინ წვერსაც კი არ ვიპარსავდი

ახლა ინტელექტკლუბის წრეებში გაჩითული ტიპი ვარ და ხალხიც მიცნობს. იმხანად კი „ჩაინიკი“ ვიყავი. მეშვიდე კლასში ვსწავლობდი და სკოლის ინტელეტუალთა გუნდშიც ვთამაშობდი.  ისანი – სამგორის რაიონის ტურნირზე გამოვდიოდით ხოლმე. ახლა მგონი ეგ ჩემპიონატი აღაც ტარდება. მაშინ ლამაზი გოგონა ატარებდა. მერე მობეზრდა და საქმეს სათავეში ჩემი მეგობარი პაპუნა ჩაუდგა. მერე პაპუნა ავსტრიაში წავიდა სასწავლებლად და მითხრა შენ მიხედე საქმესო. ალბათ მართლაც მივხედავ. მანამდე კი ერთ ამბავს მოგიყვებით.

  იმ ასაკში ვიყავი, „აისტი“ და „დესნა დვა“, რომ ყველაზე მაგარი ტრანსპორტი გგონია და იმის გჯერა, რომ როცა ფეხბურთის თამაშისას „ვზროსლები“ კარებში ჩაგაყენებენ, ესეიგი მართლა შეგიძლია მეკარეობა. სინამდვილეში კი უხარიათ „უდრებს“ რომ გიბაგუნებენ და შენც ბურთი გაშინებს. აი ამ დროს წაგვიყვანეს ავლაბარში, მოსწავლე ახალგაზრდობის სახლში (ახლა მაგ სახლის ადგილას ტაძარი ააგეს, სამების ეკლესიასთან ახლოს) , გვითხრეს სხვა სკოლელ გოგო – ბიჭებს უნდა შეეჯიბროთო. თამაშის წესებიც მარტივად მოგვეჩვენა: კითხვას დასვამენ და ერთ წუთში პასუხი უნდა დაწეროთ ფურცლებზეო. მაგას რაღა უნდოდა?  – არც არაფერი.

სხვა სკოლის გუნდებში წვერ – ულვაშ დამშვენებული ყმაწვილები (მაგხელა უბნელები „პატარა ძმას“  მეძახდნენ)  და მკერდწამოჩიტული გოგონები (სწორედ იმხელები, იმდროინდელი ფანტაზიების მთავარი გმირები რომ არიან ხოლმე)  ისხდნენ.  ჩვენ მეშვიდეკლასელები ვიყავით.                        

საბოლოოდ, ისინი „დურაკები“ აღმოჩნდნენ და ჩვენ „ჯიგრული“ ანგარიშით მოვუგეთ, ირაკლი ისაკაძის წყალობით, რომელიც ჩვენი გუნდის  ლოკომოტივად იქცა შემდეგ. იმ დღეს მივხვდი, რომ „ვზროსლები“ მთლად ოლიმპოს მთაზე მოსვენებული ღმერთები არ იყვნენ და არც ამბროზიას მიირთმევდნენ. და გადავწყვიტე აღარ ჩავდგომოდი კარებში და არარ მომეთმინა მათი „უდრები“.

            წარმოგიდგენიათ ჩემი სიხარული იმ დღეს? – ფოლადს ვღრღნიდი. განა ამის მიზეზი არ მქონდა? – ისანი – სამგორის რაიონის ჩემპიონები ვიყავით.

            ეს იმ ამბის მხოლოდ პირველი ნაწილია მოყოლას რომ შეგპირდით. მეორეა მთავარია. მეორეა უფრო საინტერესო:

            შემდეგ წელს ისევ ჩატარდა ის ჩემპიონატი. ჩვენც ვეწვიეთ ავლაბარს. ცოტა წამოზრდილები და მაგრად „გაბლატავებულები“.  მე დარბაზში გაეროს კეთილი ნების ელჩივით შევედი. დაყენებული „მორდით“, სახეზე ცინიკური ღიმილი დამთამაშებდა.  მაშინ ჯერაც არ ვიპარსავდი წვვერს და ჭაბუკური ღინღლები უფრო სასაცილოს მხდიდა ინდაურივით გაფხორილს.

            ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, „გორლაზე“ ვიყავით  და თვალებით ვანიშნებდით მოწინაარღმდეგეებს: აზრზე მოდი, ვის ეთამაშები, ბიჭოო. მათზე ეს მოქმედებდასავით და იყურებოდნენ საწყალი თვალებით. . .

            თხუთმეტი წუთის შემდეგ უკლებლივ ყველა სკოლას ჩვენზე მეტი ქულა ჰქონდა. მაგრად ჩავისვარეთ, რასაც ჰქვია ძალიან მაგრად.

            არც  ესაა მთავარი ამბავი. ჩემთვის მთავარი ისაა, რომ როცა ბოლო შანსი მოგვეცა ანგარიშის გათანაბრებისა, სწორედ მაშინ როცა გუნდს პასუხი მოფიქრებული ჰქონდა, ჩვენმა ლოკომოტივმა, ისაკაძემ თქვა: სიკდილი არ არის სწორი პასუხი, სწორი პასუხი ფულიაო. თავისი ვერსია ფურცელზე დაწერა და გუნდის კაპიტანს გაუწოდა.  კაპიტანმა მთელი გუნდის ხვეწნა – მუდარა დაიკიდა და ისაკაძის ფურცელი „ლასტოჩკას“ გაატანა.

 სწორი პასუხი „სიკვდილი“ იყო. ის ნაძირალა კაპიტანი კი მე ვიყავი.

Advertisements
34

ვარ კეთილი ჩეჩენი

 

ვარკეთილის მეტროსადგური, ნანახი თუ არა, გაგონილი მაინც გექნებათ. ღვთისგან მივიწყებული ადგილია.  სანამ ესკალატორამდე მიხვალ, “პადზემკაა”, სადაც ვაზისუბნელებისა და ვარკეთილელებისთვის საუკეთესო მიდამოა დაბადების დღის საჩუქრის საყიდლად მეგობრისთვის: ჩაის სერვიზი, ყავის ჭიქები, ფუმფულა სათამაშოები, საფულეები. სხვა რაღაცებსაც ნახავთ.  ქსეროქსის აპარატებიცაა, ხამსა თევზიც, პრესის ჯიხურიც.  ოღონდ ინატრე, სულო და გულო.  მერე მეტროპოლიტენის ტერიტორია მოდის. აქ “ფულის ჩასარიცხი” დანადგარი დიდი ხანია მოიტანეს, მაგრამ მგონი არცერთ დღეს არ უმუშავია. აქ მოლარეები ფულს სუნით ცნობენ და ხურდასაც სწრაფად გიბრუნებენ. ესკალატორზე როცა დგახარ, ვიღაც, “პრისტავკასთან” მჯდომი, “დიდი გამყინვარებით” განებივრებს.

 ვაზისუბანში მეტროსადგურის მშენებლობა მიმდინარეობს. აგერ უკვე ოცდაათი წელი იქნება (ალბათ კიდევ ოცდაათ წელს გასტანს სამუშაოები), ამიტომაც, ვაზისუბნელები, მეზობელი ვარკეთილელების მეტროსადგურით ვსარგებლობთ. დღეს მომიწია მეტროთი მგზავრობა. ზემოთ ნახსენები “სამოთხის ბილიკი” სრულად გავიარე. როგორც წესი, პირეველივე ვაგონში არ შევდივარ ხოლმე. ბევრი ხალხი გროვდება და სუნთქვა ჭირს. დღეს პირველ ვაგონში შევედი, მივასწარი, გადიოდა. კიდევ ერთი ჩვევა მაქვს – ვაგონში არასოდეს ვჯდები ორი მიზეზის გამო: “აბივკები” ყოველთვის დასვრილია. მეორეს რაც შეეხება, ერთი სადგურის შემდეგ მაინც მომიწევს ადგილის მოხუცისთვის დათმობა. ამიტომაც სულ ფეხზე ვდგავარ.

 ერთი ჩვევაც მაქვს: სულ ხალხს ვაკვირდები . შესახედაობაზე, ჩაცმულობაზე (ჩემი კვლევის მიხედვით, “დოლჩე და გაბანას” და “არმანს” ყველაზე კარგად სწორედ თბილისში ეყიდება “საქონელი”).  ვდგავარ ჩემთვის, “თბილისელებს” ვაკვირდები. ერთიც გავიხედე და  თავსაფრიანი ქალი დავინახე. მაქსიმალურად გრძელ კაბასა და თავსაფრის  მოხვევის სტილზე ეტყობოდა მუსულმანი იყო. ხელჩანთა ეჭირა. მერე მის გვერდით მდგომ კაცს გავხედე. გრძელი წვერი ჰქონდა, ჟღალ ფერში გადადიოდა და ცისფერი თვალები. ტყავის ქურთუკი ეცვა. მივხვდი ჩეჩნები უნდა ყოფილიყვნენ. მათ დათვალიერებას მოვრჩი და ისევ დანარჩენ “თბილისელებზე” გადავედი.

 ცოტა ხანში, ამეკვიატა აზრი, რომ ის ორი ჩეჩენი (კაცი და ქალი) ტერორისტები იყვნენ და ტერაქტის მოწყობას გეგმავდნენ. პირველ რიგში, ვინანე, რომ სწორედ პირველ ვაგონში შემოვედი: “ახლა უყურე და დატკბი, როგორ აგწევენ ჰაერში ვაჟბატონო” – ვეუბნებოდი ჩემს თავს. თვალს არ ვაშორებდი “ტერორისტებს”.  ჩემი ჭკუით ყველაფერს ფარდა ავხადე: ქალს რომ ხელჩანთა ეჭირა, იმაში ბომბი იყო. გრძელი კაბის შიგნით დამაგრებული ჰქონდა ტროტილის კოლოფები. კაცი ტყავის ქურთუკის უკან ავტომატს მალავდა. რამდენჯერაც გაინძრეოდნენ, იატაკზე დასაწოლად ვემზადებოდი. ჯერ ისიც ვიფიქრე დანიშნულების ადგილზე ადრე ხომ არ ჩავიდე – მეთქი, მაგრამ გადავიფიქრე. მე, რაინდს, მამაჩემის შვილსა და ბაბუაჩემის შვილიშვილს ეს არ მეკადრება – მეთქი.

 საბოლოოდ, ჩამოვედი დანიშნულების ადგილზე. მთელ დღეს იმ ჩეჩნებზე მეფიქრებოდა. შინ რომ დავბრუნდი, საინფორმაციო ჩავრთე და ველოდი, თუ როდის გადმოგვცემდნენ: “დღეს, თბილისის მეტროპოლიტენში მოხდა ტერორისტული აქტი . . .”.   ეს იყო შერლოკ ჰოლმსის ერთადერთი მცდარი გამოძიება.

55

ჩვენ ვაჟიშვილები ვიყავით

 ამასწინათ გამოუკვლევიათ: როცა ფრანგ კაცს ჰკითხავ, თუ რამდენ ქალთან ჰქონია ურთიერთობა, ის რეალურზე ოთხჯერ დიდ ციფრს დაასახელებს. . .  მე ექვსჯერ უფრო დიდ რიცხვს ვასახელებდი და მე, მხოლოდ „მე“ არ ვიყავი. ამ შემთხვევაში მე ჩემი ქართველი თანატოლების უმრავლესობა გახლდით (ერთი-ორის გამოკლებით)

 სკოლაში სწავლის პერიოდში, როცა ბიჭებს გოგონებთან „ნელების“ ცეკვის გვერიდებოდა „ჟიზნენი“ სიმღერებზე, როცა ნამდვილ „ვეჩერინკებს“ მხოლოდ „ამრიკულ ნამცხვარში“ ვხედავდით, როცა პორნო ვიდეო კასეტებს ზურგჩანთებით უჩუმრად ვატარებდით, როცა ბიოლოგიის გაკვეთილზე ბოქვენის გაგონებაზე სიცილი გვიტყდებოდა და ტუალეტში, მოფსმისას, შარვლის შიგნითა შარვალს საგანგებოდ ვმალავდით, ერთმანეთს ვეუბნებოდით, რომ ათობით ქალს ვჩუქნიდით სიყვარულს.  

 არ ვიცი სხვა ქვეყნებში როგორ ხდება, მაგრამ ჩვენთან კი ასე იყო (და ვეჭვობ არც ახლა უნდა შეცვლილიყო მოდის ტენდენციები). საბოლოოდ იმდენს ვლაპარაკობდი ჩემს „მხეცობაზე“, რომ ხანდახან მავიწყდებოდა კიდეც ჩემი ვაჟიშვილობის ამბავი. ისე კი, საკუთარი თავისთვის შემიმჩნევია: როცა ასეთებზე ბევრს ლაპარაკობ, აზარტში შედიხარ, იგონებ, ხატავ, აფერადებ, ყვები და მეგობრები ჩაკაიფებული სახით გისმენენ, მერე კი თვითონ იწყებენ „კამა სუტრას“ კასკადს და შენ მიდიხარ კაიფში, უკვე საკუთარ მეს გრცხვენია  თვალებში შეხედო და საერთოდაც ივიწყებ მას.

 როგორც წესი, უბანში ერთერთი საუკეთესო ვიყავი ამგვარი ამბების მოყოლაში. დაახლოებით ასე ხდებოდა: როცა გამოსვლას ვიწყებდი, შეგრძნება მქონდა, რომ ხალხი აივნებს ეფინებოდა, ბიჭები მგლების ხროვასავით გროვდებოდნენ. იყო გადაძახილი: გორგილა ილაპარაკებს. როცა მოქუჩდებოდნენ, მათ შორის ყველაზე გამბედავი მომმართავდა: გთხოვთ, მაესტრო. მეც,  ლილოში ნაყიდ ტანისამოსში გამოწკეპილი, მედიდური ღიმილით ვიწყებდი პრესკონფერენციას.  ხალხი ისევ კაიფში მიდიოდა და ასე გადიოდა დრო.

 ქალის გული ამას ვერ გაიგებს:

ერთხელაც, როცა მე უკვე მრავალი გოგოსთვის მქონდა სითბო ნაჩუქარი, მართლაც დამიდგა „ქალებში წასვლის“  (ეს სიტყვა ვფიქრობ ცალკე სიტყვადაა შესატანი ლექსიკონში. დიდი დატვირთვა აქვს) დრო.  როგორც წესი, ქალებში, პირველად ან უფროს ძმებს მიჰყავთ ან ბიძებს. ჩემს შემთხვევაში ეს მისია ძმამ იკისრა. მართლაც, მხოლოდ კაცის გული თუ აღიქვამს იმ გრძნობას, რასაც პირველად ქალებში წასვლა ჰქვია: როცა საგანგებოდ ემზადები, დაისხამ  სუნამოს, იცვამ „საგარეო“ ტანსაცმელს, ჯდები მანქანაში და მიდიხარ საუნაში (ეს სიტყვაც ცალკეა შესატანი ლექსიკონში. ეს უფრო ღრმაა). როცა მანქანა ადგილზე ჩერდება, შენ გული გიჩქარდება . როგორც წესი, ქალის არჩევაში ძმა (ან ბიძა) გეხმარება, ფულს უხდის, ჩუმად (ისე რომ შენ არ გაიგო, მაგრამ მაინც გესმის) მეძავს ეუბნება, რომ პირველად ხარ და „აკურატნად“ მოგექცეს.

 გამიგონია, პირველი ქალი უშნო უნდა იყოსო. ყოველ შემთხვევაში მე ამით ვიმშვიდებ გულს, რადგანაც ეს სიბრძნე ბოლომდე გავამართლე .

იქ რაც მოხდა, იმას გადავახტეთ. მაინც არ დამიჯერებთ მას მერე რაც მოგიყევით.

 

იქიდან რომ გამოდიხარ შენ ხარ ყველაფერი: მარკო ბანდერასი, ჯეკ ნიკოლსონი, მუჰამედ ალი, დედა ტერეზა, ჩაის ჭიქა, „კიპიწილნიკი“. შენ შეგიძლია დაჭერილი მეგობარი გამოიხსნა ციხიდან „ბლატებით“, თუთიყუშს ასწავლო ლაპარაკი, ყველა გაუხსნელი საქმე გამოიძიო, ბუფონს გოლი გაუტანო და რონალდოს პენალტი აუღო.

აი ასე გემართება როცა პირველად გამოდიხარ საუნიდან, რომელიც აფრიკაშია, მოსკოვის პროსპექტს რომ გაცდებით. 5 ნომერი სამარშრუტო გადის ნავთლუღიდან.

15

ბეღელის სარკმელთან, მარგალიტას ხათრით

მარგალიტა არც ლამაზია და არც სიმპატიური. საერთოდაც, ჩვენი სოფლის მშრომელთა კლუბის თავმჯდომარე ბუდუ ამბობდა, რომ მარგალიტა მახინჯია. მიუხედავად ამისა, ჩვენი კლუბის ყველა კაცი ხმარობდა ხოლმე მარგალიტას, მათ შორის თავმჯდომარე ბუდუც. ოღონდ უჩუმრად.  როცა სიყვარულისთვის ფულს უხდიდნენ , იმისთვისაც უმატებდნენ, რომ მარგალიტას არსად წამოაყრანტალებინა მათი სიყვარულის ამბავი. ისიც საგულდაგულოდ მალავდა. აქედან გამომდინარე, ჩვენი სოფლის ყველა კაცს ეგონა, რომ ის ერთადერთი კაცი იყო მარგალიტასთვის და ეს ახარებდათ. ყველაზე მეტად, საკუთარ ერთადერთობაში დარწმუნებული თავმჯდომარე ბუდუ იყო, რომელიც მარგოს იმისთვისაც უმატებდა ფულს, რომ არსად წამოსცდეენოდა  მისი ჯადოსნური ჯოხის უნიათობის ამბავი.

 სულ ორმა ადამიანმა იცოდა რომ მარგალიტას ყველა ხმარობდა. თავად მარგალიტამ და მე. მაგრამ მე არ ვითვლებოდი. ჩვეულებრივი ადამიანების სათვალავიდან დაბადებიდანვე ამომშალეს, როცა თანდაყოლილი დაავადებებით მოვევლინე ქვეყანას. მაგ ამბის შემდეგ არცერთხელ არ მოუმართავთ ჩემთვის სახელით. დაუნს მეძახდნენ. უკეთეს შემთხვევაში დებილს. მხოლოდ მარგალიტა მომმართავდა: ჰექტორ! – ჰექტორი ჩემი ნამდვილი სახელია. ხანდახან მგონია რომ ჰექტორს დაუნი ჯობია, მაგრამ მაინც მსიამოვნებდა  როცა მარგალიტას ბილწი ბაგეებიდან ეგ სიტყვა გამოდიოდა.

 პირველად, როცა მარგალიტას სიყვარულს შევესწარი, შვიდი წლისა ვიყავი. ბეღელს უკან მატლებს ვაგროვებდი, როცა სოფლის ბუღალტერმა შახიმ სინათლის სისწრაფით გააქანა მარგალიტა ბეღელში. ცოტა ხანში მარგოს ხმა გავიგე. არც ლაპარაკს ჰგავდა, არც ყვირილი იყო, არც კივილი. მომეწონა კი და ბეღელს მივუახლოვდი. კარების შეღებისთანავე ორივემ მე შემომხედა. ერთი მითხრა შახიმ აქედან მოშორდიო და მოძრაობა გააგრძელა. . . მას შემდეგ მე მარგალიტას ბეღელს არ მოვშორებივარ. ვუყურებდი გამუდმებით, დღისით, ღამით, ნაშუადღევს. მარგო ხან ზემოდან მოექცეოდა კაცს, ხან ქვემოდან, ხანაც გადაიხრებოდა და კაცი უკნიდან მოძრაობდა.  როცა მარგალიტას სიყვარულს ვაკვირდებოდი – ვკვდებოდი. ბაბუაჩემი ამბობდა , როცა ადამიანი ერთბაშად გახურდება და სისხლი აუდუღდება,  ესეიგი კვდებაო.

 როცა ჩვიდმეტი შემისრულდა, ანუ ათი წელი იყო გასული, რაც მარგალიტას ვადევნებდი თვალყურს. უკვე ვხვდებოდი, რომ ის რაც ამ დროს მემართებოდა, სიკვდილის მოახლოება კი არა, ქალის მიმართ ლტოლვა იყო. მაშინ ზეპირად ვიცოდი რის მაქნისი იყო ჩემი სოფლის ნებისმიერი კაცი. ის ამოცანაც ამოვხსენი თუ რატომ დაიარებოდა ბუდუს ცოლი გამუდმებით გაღიზიანებული და შახის მეუღლე რატომ დაათრევდა წელს მუდამდღე.

  ჩემი მეჩვიდმეტე დაბადების დღის დილას მარგოს ბეღელთან ვიჯექი და ხეებს ვითვლიდი, როცა უკნიდან ხელი დამავლო მარგალიტამ, ბეღელში შემიყვანა, ხელი მკრა, თივის ზვინზე მიმაგდო და რამდენიმე წამში ისეთი სითბო ჩამეღვარა სხეულში, რომ ეს მართლა გავდა რაღაცის დასასრულს, შეიძლება სიცოცხლისაც და მე ვმადლობდი შემქმნელს, რომ გავჩნდი ქვეყანაზე, თუნდაც თანდაყოლილი დაავადებებით.

 იმ დღის შემდეგ დილა არ გამიცდენია, რომ ბეღელთან არ დავმჯდარიყავი და მარგალიტას თავდასხმის მოლოდინში არ გამერინდა მთელი სხეული, მაგრამ მარგალიტა არა და არ მოდიოდა. მე აღარ მსიამოვნებდა, როცა მას სხვა კაცები ხმარობდნენ.  როცა მივხვდი, რომ ხეების თვლაში გატაცებულს მარგო აღარასოდეს დამესხმებოდა თავს, გადავწყვიტე მე თავად დამესაკუთრებინა სამუდამოდ. რადგანაც მე სრულიად უფულო ვიყავი, გადავწყვიტე ჯერ ეს პრობლემა მომეგვარებინა და ქალაქში წავედი.

  გავყევი იმ გზას, ავტობუსი რომ მისდევდა ხოლმე  ყოველ პარასკევ დღეს და ორი კვირის თავზე ჩავედი ქალაქში. როცა დავფიქრდი, თუ რისი გაკეთება შემეძლო, მივხვდი, რომ ცხოვრებაში, მარგალიტას ჟიმაობის მეტი არაფერი მინახავს. სამაგიეროდ ეგ ბერჯერ მქონდა ნანახი. . .

 მწერლობა დავიწყე. ვწერდი მარგალიტაზე, რომელიც ჩემი ცოლი უნდა გამხდარიყო. ვწერდი მის საყვარლებზე. მე ზუსტად გადმოვცემდი ყველაფერს იმას, რასაც მის ბეღელში ვხედავდი ხოლმე.  ქალაქში ყოფნის დროს თოთხმეტი წიგნი დავწერე, ყველა ერთნაირი სახელწოდებით: „ ბეღელის სარკმელთან, მარგალიტას ხათრით“.  უკლებლივ ყველა გაიყიდა. ახლა, უკვე ქალაქში ყველა იცნობდა თავმჯდომარე ბუდუს,  ბუღალტერ შახისა და მის ცოლს, სირშას, მცხობელ გურუს და რაც მთავარია ყველა იცნობდა ჩემს საცოლეს – მარგალიტას.

  სოფელში დიდძალი ფულითა და სახელგანთქმული მწერლის სახელით დავბრუნდი. დიდი სახლი ავაშენე. ბუდუ შურის თვალით მიყურებს  ხოლმე. შურის თვალით მიყურებს ჩვენი სოფლის ყველა მშრომელი კაციც, რომლებსაც მარგალიტა წავართვი. ქალები კი სულ იმას გაიძახიან, რომ დაუნმა ბავშვამა ჩემით მივაღწიე ყველაფერს. აღაც მარგალიტაა ბოზი. ის ახლა სახელგანთქმული მწერლის, ჰექტორის მეუღლეა.  აღაც მე ვზივარ ბეღელთან, გარინდული, მარგოს თავდასხმის მოლოდინში.

დავით გორგილაძე