ბეღელის სარკმელთან, მარგალიტას ხათრით

მარგალიტა არც ლამაზია და არც სიმპატიური. საერთოდაც, ჩვენი სოფლის მშრომელთა კლუბის თავმჯდომარე ბუდუ ამბობდა, რომ მარგალიტა მახინჯია. მიუხედავად ამისა, ჩვენი კლუბის ყველა კაცი ხმარობდა ხოლმე მარგალიტას, მათ შორის თავმჯდომარე ბუდუც. ოღონდ უჩუმრად.  როცა სიყვარულისთვის ფულს უხდიდნენ , იმისთვისაც უმატებდნენ, რომ მარგალიტას არსად წამოაყრანტალებინა მათი სიყვარულის ამბავი. ისიც საგულდაგულოდ მალავდა. აქედან გამომდინარე, ჩვენი სოფლის ყველა კაცს ეგონა, რომ ის ერთადერთი კაცი იყო მარგალიტასთვის და ეს ახარებდათ. ყველაზე მეტად, საკუთარ ერთადერთობაში დარწმუნებული თავმჯდომარე ბუდუ იყო, რომელიც მარგოს იმისთვისაც უმატებდა ფულს, რომ არსად წამოსცდეენოდა  მისი ჯადოსნური ჯოხის უნიათობის ამბავი.

 სულ ორმა ადამიანმა იცოდა რომ მარგალიტას ყველა ხმარობდა. თავად მარგალიტამ და მე. მაგრამ მე არ ვითვლებოდი. ჩვეულებრივი ადამიანების სათვალავიდან დაბადებიდანვე ამომშალეს, როცა თანდაყოლილი დაავადებებით მოვევლინე ქვეყანას. მაგ ამბის შემდეგ არცერთხელ არ მოუმართავთ ჩემთვის სახელით. დაუნს მეძახდნენ. უკეთეს შემთხვევაში დებილს. მხოლოდ მარგალიტა მომმართავდა: ჰექტორ! – ჰექტორი ჩემი ნამდვილი სახელია. ხანდახან მგონია რომ ჰექტორს დაუნი ჯობია, მაგრამ მაინც მსიამოვნებდა  როცა მარგალიტას ბილწი ბაგეებიდან ეგ სიტყვა გამოდიოდა.

 პირველად, როცა მარგალიტას სიყვარულს შევესწარი, შვიდი წლისა ვიყავი. ბეღელს უკან მატლებს ვაგროვებდი, როცა სოფლის ბუღალტერმა შახიმ სინათლის სისწრაფით გააქანა მარგალიტა ბეღელში. ცოტა ხანში მარგოს ხმა გავიგე. არც ლაპარაკს ჰგავდა, არც ყვირილი იყო, არც კივილი. მომეწონა კი და ბეღელს მივუახლოვდი. კარების შეღებისთანავე ორივემ მე შემომხედა. ერთი მითხრა შახიმ აქედან მოშორდიო და მოძრაობა გააგრძელა. . . მას შემდეგ მე მარგალიტას ბეღელს არ მოვშორებივარ. ვუყურებდი გამუდმებით, დღისით, ღამით, ნაშუადღევს. მარგო ხან ზემოდან მოექცეოდა კაცს, ხან ქვემოდან, ხანაც გადაიხრებოდა და კაცი უკნიდან მოძრაობდა.  როცა მარგალიტას სიყვარულს ვაკვირდებოდი – ვკვდებოდი. ბაბუაჩემი ამბობდა , როცა ადამიანი ერთბაშად გახურდება და სისხლი აუდუღდება,  ესეიგი კვდებაო.

 როცა ჩვიდმეტი შემისრულდა, ანუ ათი წელი იყო გასული, რაც მარგალიტას ვადევნებდი თვალყურს. უკვე ვხვდებოდი, რომ ის რაც ამ დროს მემართებოდა, სიკვდილის მოახლოება კი არა, ქალის მიმართ ლტოლვა იყო. მაშინ ზეპირად ვიცოდი რის მაქნისი იყო ჩემი სოფლის ნებისმიერი კაცი. ის ამოცანაც ამოვხსენი თუ რატომ დაიარებოდა ბუდუს ცოლი გამუდმებით გაღიზიანებული და შახის მეუღლე რატომ დაათრევდა წელს მუდამდღე.

  ჩემი მეჩვიდმეტე დაბადების დღის დილას მარგოს ბეღელთან ვიჯექი და ხეებს ვითვლიდი, როცა უკნიდან ხელი დამავლო მარგალიტამ, ბეღელში შემიყვანა, ხელი მკრა, თივის ზვინზე მიმაგდო და რამდენიმე წამში ისეთი სითბო ჩამეღვარა სხეულში, რომ ეს მართლა გავდა რაღაცის დასასრულს, შეიძლება სიცოცხლისაც და მე ვმადლობდი შემქმნელს, რომ გავჩნდი ქვეყანაზე, თუნდაც თანდაყოლილი დაავადებებით.

 იმ დღის შემდეგ დილა არ გამიცდენია, რომ ბეღელთან არ დავმჯდარიყავი და მარგალიტას თავდასხმის მოლოდინში არ გამერინდა მთელი სხეული, მაგრამ მარგალიტა არა და არ მოდიოდა. მე აღარ მსიამოვნებდა, როცა მას სხვა კაცები ხმარობდნენ.  როცა მივხვდი, რომ ხეების თვლაში გატაცებულს მარგო აღარასოდეს დამესხმებოდა თავს, გადავწყვიტე მე თავად დამესაკუთრებინა სამუდამოდ. რადგანაც მე სრულიად უფულო ვიყავი, გადავწყვიტე ჯერ ეს პრობლემა მომეგვარებინა და ქალაქში წავედი.

  გავყევი იმ გზას, ავტობუსი რომ მისდევდა ხოლმე  ყოველ პარასკევ დღეს და ორი კვირის თავზე ჩავედი ქალაქში. როცა დავფიქრდი, თუ რისი გაკეთება შემეძლო, მივხვდი, რომ ცხოვრებაში, მარგალიტას ჟიმაობის მეტი არაფერი მინახავს. სამაგიეროდ ეგ ბერჯერ მქონდა ნანახი. . .

 მწერლობა დავიწყე. ვწერდი მარგალიტაზე, რომელიც ჩემი ცოლი უნდა გამხდარიყო. ვწერდი მის საყვარლებზე. მე ზუსტად გადმოვცემდი ყველაფერს იმას, რასაც მის ბეღელში ვხედავდი ხოლმე.  ქალაქში ყოფნის დროს თოთხმეტი წიგნი დავწერე, ყველა ერთნაირი სახელწოდებით: „ ბეღელის სარკმელთან, მარგალიტას ხათრით“.  უკლებლივ ყველა გაიყიდა. ახლა, უკვე ქალაქში ყველა იცნობდა თავმჯდომარე ბუდუს,  ბუღალტერ შახისა და მის ცოლს, სირშას, მცხობელ გურუს და რაც მთავარია ყველა იცნობდა ჩემს საცოლეს – მარგალიტას.

  სოფელში დიდძალი ფულითა და სახელგანთქმული მწერლის სახელით დავბრუნდი. დიდი სახლი ავაშენე. ბუდუ შურის თვალით მიყურებს  ხოლმე. შურის თვალით მიყურებს ჩვენი სოფლის ყველა მშრომელი კაციც, რომლებსაც მარგალიტა წავართვი. ქალები კი სულ იმას გაიძახიან, რომ დაუნმა ბავშვამა ჩემით მივაღწიე ყველაფერს. აღაც მარგალიტაა ბოზი. ის ახლა სახელგანთქმული მწერლის, ჰექტორის მეუღლეა.  აღაც მე ვზივარ ბეღელთან, გარინდული, მარგოს თავდასხმის მოლოდინში.

დავით გორგილაძე

15 thoughts on “ბეღელის სარკმელთან, მარგალიტას ხათრით

  1. მარგალიტას ხათრით რას აღარ ჩაიდენს კაცი… კარგია, კარგი. მომწონს შენი ბლოგი (არ მითქვამს ახალი ხომ?)

  2. კარგი გოგოა მარგალიტა… ჰექტორის 17 წლის თავზე მომეწონა მისი საქციელი… ყოჩაღ, მარგალიტა!!! :*

  3. საკმაოდ სასიამოვნო წასაკითხი იყო!

    სექსი, სექსი და სექსი – მართალი ყოფილა ფროიდი :P:P

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s