17

იაკო

უნივერსიტეტში სწავლისას ვცდილობდი საგანი ლექტორის მიხედვით ამერჩია.  ამისთვის ერთგვარი კრიტერიუმები მქონდა დაწესებული: 1) სნობური (თუ ტელევიზორში ხშირად ვხედავდი და მინდოდა სინამდვილეშიც მენახა, ანუ ჩემზე ლექტორის „კურიკულუმი“ ახდენდა ზეგავლენას),   2) მზაკვრულ – სარგებლიანი  (თუ სტუდენტობაში ხმა იყო გავარდნილი, ქულებს  იოლად წერსო, ანუ როგორც ჩვენ ვამბობდით  „არიგებს“)  მესამე კრიტერიუმი კი – წმინდად ინტუიციური გახლდათ, ანუ გვარის მიხედვით ვაკეთებდი არჩევანს. ასე მოხდა  სტატისტიკის შემთხვევაშიც, რომელიც უნივერსიტეტში ჩარიცხვისთანავე სავალდებულო საგნად მომაგებეს და ეს „ვალდებულება“ რომ არა, ლექტორის არათუ გვარ-წარმომავლობა, გავრცელებული ხმები „არიგებს-აც ვერ შემიტყუებდა იმ აუდიტორიაში (უცნობებისთვის განვმარტავ: მე ის კაცი ვარ, რომელსაც მარტივი მათემატიკური მოქმედების გაკეთებას თუ დაავალებ, ნერწყვს მწარედ გადაყლაპავს, თვალებს გააშტერებს, სუნთქვას შეიკრავს, შუბლი ოფლით დაენამება და დიდი შანსია ბოლოს გითხრათ, რომ არ იცის, ან უკეთეს შემთხვევაში არასწორი პასუხი მოგახსენოთ). ჰოდა, ამ სავალდებულო სტატისტიკის ლექტორად ავირჩიე იმ დროს ჩემთვის სრულიად უცნობი ბატონი – ბესარიონ დოჭვირი.

ამ საგანზე ბევრი მეგობარი (მომავალში) შევიყარეთ, მათ შორის ირაკლი გუნიაც და რატი შუბლაძეც (თუმცა მაშინ რატი შუბლაძეს ყურადღებას არავინ აქცევდა, მათ შორის თავად რატი შუბლაძე). ჯერ უნივერსიტეტის პირველი კორპუსი სტუდენტების განკარგულებაში იყო და ლექციებიც იქვე,  211-ე აუდიტორიაში გვიტარდებოდა.

სინამდვილეში სტატისტიკამ ძალიან დაგვაინტერესა.  ჩვენ ჩავიძირეთ ციფრებისა და დიაგრამების მორევში და ისინი ჩვენი ცხოვრების მეგზურები გახდნენ, როგორც ოდესღაც ჯონ ნეშმა დაიმეგობრა რიცხვები.  ჩვენ განუწყვეტლივ ვმოგზაურობდით დეკარტის ღერძზე, აბსცისადან ორდინატასკენ და პირიქით,  მინუსებიდან – პლუსებისკენ.  კამათლებსა და ბანქოზე ამოცანების ამოხსნაში იმდენ ხანს ვატარებდით, რომ მოსაშარდად დრო აღარ გვრჩებოდა. რა თქმა უნდა, ყველაფერი ზემოთ აღნიშნული ტყუილია.

რენდელ პატრიკ მაკმერფის (გნებავთ კენ კიზის) რომ დავესესხო,  მე პირველივე ლექციაზე ვცადე ყველასთვის დამემტკიცებინა, რომ „არავიზე ნაკლებად გაფრენას არ ვაპირებ“ და „შევუშვი“ უკბილო ღადაობები, რაზეც მაინცდამაინც არავის ეცინებოდა. ბატონმა ბესარიონმა რამდენჯერმე ისე „შემჯორა“,  ჩემს ადგილას ვინმე ნორმალური მეორედ იქ აღარ მიბრუნდებოდა, მაგრამ როგორც უკვე აღვნიშნე, ეს დაუწერელი მორალური კანონი „ვინმე ნორმალურზე“ ვრცელდებოდა, ანუ ჩემთან შეხებიის წერტილიც კი არ გააჩნდა, ამიტომაც ყოველ მორიგ მეცადინეობაზე სუფთა სინდისითა და ახალ-ახალი უკბილო ხუმრობების იდეებით მივდიოდი. საბოლოოდ ლექტორის თვალში რეპუტაცია ისე გავიფუჭე, რაც არ უნდა მეკითხა (თუნდაც შეკითხვა ალბათობის თეორიის ფუძემდებლების ბიოგრაფიის ფარგლებში ყოფილიყო), სტანდარტული ფრაზით მპასუხობდა: „შენც არ მყავდე ვარდის მურაბა“ (აქვე უნდა გითხრათ, რომ ბატონი ბესარიონმა ჩემს თვალში უჩვეულოდ დადებითი ადამიანის შთაბეჭდილება დატოვა და პირველი კურსის დასრულების შემდეგ, როცა მას ქუჩაში ვხვდები, წითელი ფერი  სახიდან არ ჩამომდის).

მოკლედ, სტატისტიკის ლექცია ჩემთვის იგივე იყო, რაც ედმონ დანტესისთვის იფის ციხესიმაგრე,  იონასთვის ვეშაპის მუცელი, ან თუ მაინცდამაინც არც ფრანგულ ლიტერატურაში გადაჭრა გვინდა და არც ბიბლიური პერსონაჟების მაგალითები მოგვწონს – ეს ლექცია ჩემთვის იგივე იყო, რაც  ჭოლა წულაძისთვის „ჯეოსტარის“ ჟიურიში ჯდომა. თუმცა, როგორც ყველას,  ამ გამურულ მედალსაც ჰქონდა თავისი მეორე, ნათელი მხარე და მას იაკო ერქვა.

როგორ გითხრათ? – იაკო, ირაკლი გუნიასთვის და ჩემთვის  სტატისტიკის ლექციაზე ისეთივე როლს ასრულებდა, როგორსაც ნუნუ ექიმი წინასწარი დაკავების იზოლატორში.  მე ვიყავი კაკო დევდარიანი (ლიმონა), გუნია იყო ზაზა ნაკაშიძე, ხოლო კამერაში (აუდიტორიაში) ჭიჭიკო გოგოლები, ტიგრან გულოიანები და შოშია გოგოლაძეებიც ბლომად ისხდნენ.

ამ საგანზე იაკოს ღვაწლმოსილი მოღვაწეობა შთამბეჭდავად დაიწყო: პირველი ლექციაა. ბატონი ბესარიონი  იმის ალბათობას ანგარიშობს, თუ რამდენი პროცენტია იმის შანსი, რომ ერთი გაგორებით კამათელზე ხუთი (ფანჯი) დაჯდეს (ნუ, მოკლედ, რაღაც ამნაირს ხსნის). გუნია ცდილობს იმის იმიტირება მოახდინოს, რომ უსმენს და აინტერესებს, რაც იმაში გამოიხატება, რომ დოჭვირის გამოხედვაზე, თავ-პირს დააქნევს ხოლმე. მე – ამის ამბიცია უკვე დაკარგული მაქვს, თავი მერხზე  ჩამოვაყრდნე, ღაბაბი ნაკეც-ნაკეც მიდევს მსუქანი, ბოღრა ძაღლივით და ხმამაღლა ვსუნთქავ. რატი შუბლაძე კი ყველაფერს ბლოკნოტში იწერს და ხანდახან არც იმას ერიდება, ლექტორს გამეორება სთხოვოს. (. . . ამ დროს რკინის ალაყაფის სარკმელი ხმაურიანად იღება და ნუნუ ექიმის სახე იკვეთება, რომელიც გვეკითხება: რამე ხომ არ გაწუხებთ ბოროტმოქმედებო?  ჩვენ კი,  ყვირილით: წელი ნუნუ ექიმოოო (ლუმინალი), გული ნუნუ ექიმოოო (ლუმინალი), ყელი ნუნუ ექიმოოო ( ბა – წა – რი) . . . სინამდვილეში კი ხის ჭრიალა კარი იღება და ოთახში იაკო შემოდის, ბატონ ბესარიონს ბოდიშსა და დაჯდომის უფლებას სთხოვს და აუდიტორიის მარცხენა ნაწილში თავსდება.  „პლეზანტვილი“ გაიხსენეთ, შავ-თეთრ სამყაროში ფერადი ადამიანი რომ ჩნდება – ამას ჰგავდა.

შემოვიდა – ყველანი იაკოს ვუყურებთ. დაჯდა – მხოლოდ მამრები ვუყურებთ. ნახევარი საათი გავიდა – მხოლოდ მე და გუნია ვუყურებთ (პუნქტი ინფორმაციისათვის: მთელი ამ ხნის განმავლობაში რატი შუბლაძე წერს და ანგარიშობს).

–         რას იტყვი ძია?! – ირაკლი მდუმარებას არღვევს.

–         ღმერთი არსებობს ხარებ! – ვპასუხობ დინჯად.

–         მერე, რა ვქნათ ძია?

–         რა უნდა ვქნათ ხარებ?

–         რამე ხო უნდა ვქნათ?

მე მივხვდი, რომ ირაკლის ასეთი ჭეშმარიტება არასოდეს ამოსვლია პირიდან და მოქმედებაზე გადასვლა ვცადე.

–         შეიძლება იქით გადავსხდეთ ბატონო ბესარიონ? აქეთ მზე გვაჭერს.

–         შენც არ მყავდე რა ვარდის მურაბა – მპასუხობს.  ანუ,  გადაჯექიო.

ლექტორის თანხმობისთანავე, ორივენი ზებგერითი სისწრაფით გადავბარგდით აუდიტორიის მარცხენა ფლიგელში და იაკოს ზურგსუკან, მყუდროდ მოვთავსდით. ნახევარი საათი ისე მიილია, ხმა არცერთს დაგვიძრავს (რაც სტატისტიკის ლექციაზე ჩვენი პირადი რეკორდის დაახლოებით ოცდაცხრაწუთიანი გაუმჯობესება იყო). მართალი გითხრათ, ერთდროულად, საუბრის საბაბიც გვქონდა და დუმილისაც.  იას ტანზე „ბადე“ ეცვა, შავი ბადე, რომელშიც გამოყვანილი წელი სიტყვასიტყვით იკითხებოდა. ქვემოთ საშუალო სტატისტიკურ უნივერსიტეტელ გოგონაზე მოკლე კაბა, უცნაურად დავარცხნილი კუპრივით შავი თმა, წითელი პომადა და სხვა ღირსებები. ერთი სიტყვით, ამ მონაცემებმა იოლად მოახერხეს ქალაქის პერიფერიებიდან ვაკეში მოხვედრილი ორი ახალგაზრდა, ირაკლი და მე ნახევარი საათით დავედუმებინეთ.

ოცდაათი წუთის შემდეგ ჯადომ ძალა დაკარგა. „უიღბლო მექალთანეთა საბჭომ“, რომელსაც იმ დღეს მხოლოდ ორი წევრი ესწრებოდა, მოლაპარაკების ხელმძღვანელობა მე დამაკისრა.  მართალი გითხრათ იქამდე აზრადაც არ მომივიდოდა, რომ სტატისტიკის ლექციაზე ასეთ სასიამოვნო დავალებას მივიღებდი, მაგრამ შესასრულებლად ძალიან რთული გამოდგა და ისევე როგორც „ფანჯის დაჯდომის“ პროცენტული ალბათობა, ვერც ეს ამოცანა ამოვხსენი. მოყოლად კი ღირს:

თმას ვისწორებ, ვაზისუბნური ღიმილის ნიღაბს ვირგებ და ყოველგვარი ტაქტიანი მისალმების გარეშე, პირდაპირ საქმეზე გადავდივარ

–         უცებ გავიფიქრე, რაიმე ცხოვრებისეულ ფილმს ხო არ გვეყურებინა ერთად?

–         არა, იყოს!

–         რატო კი მარა?

–         არ მიყვარს კინო.

ეს იყო უმძიმესი დარტყმა! „უიღბლო მექალთანეთა საბჭომ“  ანგარიში მოისმინა (პრინციპში საუბარსაც ისმენდა) და ჩემი მუშაობა არაეფექტურად სცნო. ვერდიქტს თან ერთვოდა დოკუმენტი იმის შესახებ, რომ მოლაპარაკებები აღარ განახლდებოდა, რადგანაც საბჭოს მეორე წევრს ამის „ერთი ადგილი“ არ ჰქონდა.

მე არ დავნებდი და „უიღბლო მექალთანეთა საბჭოსგან“ დამოუკიდებლად შევეცადე „ჩემი სიმართლის დამტკიცებას“. ფრონტმა კი 211- ე აუდიტორიიდან „იაჰუ მესენჯერის“ ფურცლებზე გადაინაცვლა. ძნელი აღსაწერია ის მცდელობები და იერიშები, რომლებიც მე იაკოს გულის მოსაგებად  მივიტანე, მაგრამ როგორც საბოლოოდ აღმოჩნდა, ნიკა ესებუას გაცილებით ძლიერი ავიაცია და საზღვაო ფლოტი ჰყოლია, სტრატეგიული სიმაღლეებიც ჩემზე ადრე დაუკავებია (მე მაშინ პირველად დავფიქრდი მეგრული ჯიშის უპირატესობებზე), მაგრამ უკანასკნელი ძალებით მაინც ვცდილობდი სტალინგრადის დაცვას, სანამ ერთხელაც  ნიკამ ტელეფონზე არ დამირეკა და ამიხსნა, რომ ყოველგვარი -„კაიბიჭური“,“ არაკაიბიჭური“ და თუნდაც იურიდიული წესებითაც კი – თეთრი ალამი უნდა ამეფრიალებინა.  ბევრი ვიჭოჭმანე, მაგრამ ჭეშმარიტებას ღამბობდაა ის კაცი და ნიკა რომ გაჩუმებულიყო, ქვები აღაღადდებოდნენ მის ნაცვლად (ახლა, როცა მე და ნიკა უახლოესი მეგობრები ვართ, ხშირად წამომაყვედრის ხოლმე, გახსოვს ჩემს შეყვარებულს რო ეჩალიჩებოდიო?!).

ისე მოხდა, რომ სპეციალობად ორივემ (იაკომ და მე)  ჟურნალისტიკა ავირჩიეთ და ერთი აუდიტორიის ფარგლებშიც ხშირად ვექცეოდით. პირველ კურსზე დამარცხებული კაცის ინსტიქტები თავს არ მანებებდა. გუნია და მე, სოფლის ბირჟის ჭორიკანა კაცებივით, რამდენჯერაც ნიკას და იას ერთად მოვკრავდით თვალს, სტანდარტულ ფრაზას ვამბობდით რიგ-რიგობით: „ცოდოა ეს გოგო ამ ბიჭისთვის“. თუმცა, გაგონილი გექნებათ, რომ ბოროტმოქმედი დანაშაულის ადგილას აუცილებლად ბრუნდება და ეს წესი არც მე დამირღვევია, ოღონდ ჩემი საქციელი ხუმრობის ფარგლებს იდეაშიც კი არ გასცდენია: ქართულის ლექციაზე შევდივარ, ვხედავ იაკო მარტო ზის. შანსს ხელიდან არ ვუშვებ და გვერდით ვჯდები. არ გადის ერთი წუთი და ჩემს გახურებულ ხელს იას მუხლზე ვადებ და მის რექციას ვუცდი. ვხედავ ხმლის ბასრი პირივით როგორ ირეკლება შიში იაკოს თვალებში, ენა უროსავით უმძიმდება და მუხლი უკანკალებს. მე უცებ სიცილს ვიწყებ და ჩემს ბანჯგვლიან ტორს იაკოს მუხლს ვაშორებ. იაკო შვებით იცინის.

ამ დღიდან მოყოლებული, ოთხი წლის განმავლობაში მე გამუდმებით ვეხუმრებოდი იაკოს ამგვარად (ამჯერად მხოლოდ ვერბალურად)  და საოცარია, მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩემს არცერთ ხუმრობას  არ ჰქონია წინაპირობა, ქვეტექსტი, ანუ ისინი არ გამომდინარეობდა რაიმე „არაჯანსაღი“ ფიქრებისგან. ია ძალიან ახლო მეგობარი გახდა. მან დამარწმუნა, რომ შინაგანად ისევე საინტერესო ადამიანია,  როგორც გარეგნულად. სამწუხაროდ, სხვები მასში მხოლოდ გარეგნობას აქცევენ ხოლმე ყურადღებას, ისევე როგორც მე ერთ დროს.

ოთხი წლის განმავლობაში ერთად უამრავი საინტერესო პასაჟი შეგვმთხვევია. ჯერ მარტო ის ამბავი რად ღირს, ნინია მაჭარაშვილის თხოვნით პირველ გიმნაზიაში ბავშვებისთვის ინტერვიუების გამოსართმევად და სურათების გადასაღებად მშვიდად მივედით, იქითა გზიდან კი ატირებული ბავშვების არმია მოგვზდევდა უკან.

იაკო უკვე ბაკალავრია და „ჯიპაში“ აპირებს „გამაგისტრებას“, რაშიც გულითადად ვუსურვებ წარმატებას და დარწმუნებულიც ვარ – ამას მოახერხებს. მე უფრო მის პირველ ლექციაზე მეფიქრება, როცა მორიდებით შეაღებს ხის ჭრიალა კარს, ლექტორს პატიებასა და დაჯდომის უფლებას სთხოვს, ამ დროს კი აუდიტორიაში  ვინმე ორი აფუსფუსდება: „რას იტყვი ძია?!“

Advertisements
11

ნელი სვლით ბათუმისკენ და უკან (გნებავთ წინიდან და უკნიდან)

გასვლამდე ნახევარი საათით ადრე ცნობათა ბიუროში არ იცოდნენ, მატარებელი # 34 რომელ ბაქანზე შემოვიდოდა. საბოლოოდ პირველ ბაქანზე ჩამოდგა, მაგრამ მე თუ მკითხავთ აჯობებდა არ ჩამომდგარიყო. თბილისიდან ბათუმამდე მეცხრამეტე საუკუნეში გამოშვებული მატარებლით ვიმგზავრეთ (მასში ოცდამეერთე საუკუნის ერთადერთი ნივთი სალომე ბარკერის ლეპტოპი იყო.  ჯოჯოხეთურად ცხელოდა  და საბოლოოდ სერიოზულად დავფიქრდით იმ მატარებელში უფრო მეტი ოფლი დაიღვარა თუ ეგვიპტური პირამიდების მშენებლობისას ერთად აღებული.  ამ სიცხეს ემატებოდა ფენა-ფენა დალაგებული ჭუჭყი „საწოლებზე“, მაგიდაზე, ფანჯრებზე და რაც არ უნდა სამარცხვინო იყოს, უკვე ჩვენზეც, რომელსაც ხარისხითა და რაოდენობით მხოლოდ  „ბანგკოკ ჰილტონის“ ციხის ჰიგიენური მდგომარეობა თუ შეედრებოდა. გამცილებელი, რომელსაც დემოსტრაციულად ვუწოდებ „პრავადნიკს“, რადგანაც მას ჯერ კიდევ ერთერთ საბჭოურ რეისზე წარმნოედგინა თავი, არამც და არამც არ გვიშვებდა გვერდითა ვაგონში, სადაც ერთი კუბით მეტი ჟანგბადი ტრიალებდა, სამაგიეროდ ძალიან გაგვახარა, როცა ბათუმში ჩაღწევამდე (!) 20  წუთით ადრე სირბილითა და ყვირილ-ყვირილით ჩაგვიარა „ტვალეტი ღიაა, ტვალეტი ღიაა“. როგორც ჩანს, ახლადგახსნილი ტვ(!)ალეტით პირველმა თვითონ გამოსცადა და მართალი გითხრათ იქ შესულს არათუ ბუნებრივი მოთხოვნილების დაკმაყოფილების სურვილი გამიქრა, საპირფარეშოში შესვლისას დღემდე მზარავს (არადა რარიგ მიყვარდა მატარებლის ტუალეტში პედალზე ფეხის დაბიჯება ბავშვობაში). ცოტა ადრე კი „პრავადნიკმა“ კიდევ ერთხელ გაგვახარა: როცა ვკითხე დათქმულ დროს ჩავალთ თუ დაგვაგვიანდება – მეთქი, თვალი არ დაუხამხამებია, ისე მიპასუხა „ცოტა“ დაგვაგვიანდებაო. საპასუხოდ მივუგე „ცოტა“ რამდენია – მეთქი, მკვახედ მომახალა, რომ „ცოტა-ცოტაა“ (რა მზაკვრული და ჩიხში შემყვანი სიტყვაა ღმერთმანი). საბოლოოდ ეს ცოტა საათზე მეტი აღმოჩნდა (ალბათ მემანქანეს სამტრედიაში საქმე ჰქონდა და ბარემ მოაგვარა, რაღა!)  მეც კარგი უტიფარი ვინმე ვარ და კიდევ მივადექი, უკვე ნახევარ საათს დავაგვიანეთ –  მეთქი, მან კი მაჯას დახედა და მკვირცხლად მომაგება: „რას ამბობ, ნახევარ საათს კი არა, ერთ საათს ვაგვიანებთ უკვეო“ (რა მზაკვრული და ჩიხში შემყვანი სიტყვაა ღმერთმანი 2) …

ელის ბოიდ რედინგი, სტივენ კინგის გმირი წიგნიდან „რიტა ჰეივორტი ან გაქცევა შოუშენკიდან“, ციხეში არსებული ყოფის აღწერისას ამბობს, რომ გისოსებს მიღმა დრო ისე გჭრის, როგორც ბასრი სამართებელი. მართალი გითხრათ, არც თბილისურ-ბათუმურ „პლაცკარტში“ გატარებული ცხრა საათია ხუმრობა საქმე.  დრო და გარემო ერთმანეთს ხელს უწყობს და ძალაუნებურად იქმნება საინტერესო პასაჟები. ჯერ იყო და ერთგვარი „ბეღურების გადაფრენა“ გათამაშდა, როცა ჩეხეთიდან ახლადდაბრუნებულმა კოლექტივის (ეს სიტყვა იმავე მატარებელში გონების ფსკერიდან ამოგვიტივტივა სალომე ბარკერმა, თითქოს შემოდგომის მიწურულს ნაფტალინიდან ძველისძველი ქურთუკი გამოეღოს) ერთერთმა წევრმა თავისი ევრპუპი ვოიაჟების შესახებ დაიწყო მოყოლა, რასაც შემდეგ „კუდები გამოვაბით“ და გულიანად ვიცინეთ ყველამ ერთად. სიცილი დამთავრებული არ გვქონდა, რომ ზესტაფონის გაჩერებაზე ასე 40 წლის კაცი ამოვარდა ორი ჩანთით ხელში, რომლებშიც  როგორც თავად ამბობდა „ოჯახში გამომცხვარი კარტოფილის პერაშკები“ (გნებავთ ღვეზელები) ეწყო. ის-ის იყო დამშეულებმა ხელი გააქანეს საფულეებისკენ, რომ ამ კაცმა ფასი არ დაახანა: „სამი ცალი 1 ლარი“ და ცხადზე ცხადი გახდა რა „ოჯახში გამომცხვარი პერაშკებიც“ (გნებავთ ღვეზელები) ეწყო იმ „ბრეზენტის“ ტომსიკაში. უმრავლესობას მადა გაუქრა, თუმცა, არც იმათი სახეები დამვიწყებია, დაუნანებლად რომ ჩაუთვალეს ლარ-ლარი, ღიმილიანი სახით რომ შეექცეოდნენ და ზეთიან თითებს  ილოკავდნენ. გაივლის ორიოდ საათი და „პრავადნიკის“ დაძახებაზე „ტვალეტი ღიაა“ ისინი თავქუდმოგლეჯილები გაიქცევიან იქით, ჰარიქა არავინ დამასწროსო.

მთელი ამ ხნის განმავლობაში, ჩვენ გვერდით იჯდა მამა-შვილი. დრო მიცვალებულზე მეტი მქონდა და შიგადაშიგ (გნებავთ შიგდაშიგ) გადავხედავდი ხოლმე იმათ. მე და ირაკლი ისაკაძე ერთხმად შევთანხმდით, რომ მამა შვილს ცხოვრებას ასწავლიდა (გნებავთ „კაკ ასტავატსია ვ ჟივიხ“). ეს ცხოვრების სწავლება კი ბანქოს ოსტატობაში გამოიხატებოდა. მთელი გზა არ გაჩერებულან, მხოლოდ ათ წუთს გავიდნენ „ჰაერზე“ და მაგიდაზე პარკით ვაშლატამები დატოვეს, რომელზეც ნერწყვი მოგვადგა და საცოდავის მზერით ვუყურებდით.  სალომემ იკითხა კიდეც, დათვლილი თუ ექნებათო, რაზეც ვაწყენინე „ჩემი თვალით დავინახე როგორ ითვლიდა-მეთქი“. . . „დურაკათი“ დაიწყეს და მგონი პრეფერანსით დაამთავრეს. ჩაწყობა, მოტყუება, გადახედვა, ბლეფი, სამშობლოსა და მშობლიური ენის სიყვარული . . . ყვეაფერი ჩაუნერგა. მე და ისაკა ვხუმრობდით ყველა თამაში სრულყვეს და მგონი ჯოკერზე მაღალი კარტიც გამოიგონესო. თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე მგონია, რომ კარგია, როცა მამა საკუთარი შვილის ნათელ და უსაფრთხო მომავალზე ზრუნავს!

მახინჯაურის სადგურზე ფეხი ჩავდგით თუ არა  „ტაქსიმ დაგვიჭირა“ (წესით პირიქით ხდება ხოლმე) ბათუმში ყოფნის მერე დაუღალავად მეფიქრება იმაზე, რომ იქაური ტაქსისტები მანქანებში ბენზინის, „სალიარკის“, დიზელის, გაზის ან რაიმე ამდაგვარის ნაცვლად საკუთარ სისხლს ასხამენ. აბა, გაგონილა მაგალითად „ფილარმონიიდან ვაკის პარკამდე მანძილში“ თხუთმეტი ლარი მოითხოვო? და როცა შეიცხადებ თვითონაც შეიცხადოს? ღმერთი, რჯული, გადავირიე! . .

(პ.ს ბათუმის მშენებლობები და პიაცა ვნახე (რომელიც აქამდე არ მენახა და ჩემნაირმა გულღრძო ცინიკოსმაც კი უნდა თქვას, რომ მშვენიერია)

ეს კიდევ რა არის?! ბათუმიდან რაჭაში სამარშრუტო ტაქსით მომიწია წასვლა. იქ უარესები დატრიალდა. შემდეგი გაჩერება ბათუმის მთავარი ავტოსადგურია, ბაქანი მეათე. თუმცა, ამაზე მერე, ხვალ.

დათო გორგილაძე